Quilts and Friends: januari 2011

Aan de rol!

Het is een beetje 'rustig' aan deze kant, dus vandaag maar weer eens aan de slag. Met de siggy's. Er ligt al een tijdje een stapeltje op me te wachten in de Siggy-doos. Die willen er wel eens uit. Dus vooruit! Snijmat en rolmes liggen al klaar. Even een liniaal er bij pakken. Oh, maar wacht even, eerst moet ik jullie nog de nieuwe oogst laten zien. Hier komen ze:

Nummertje 185 kreeg ik van Miep Lee uit AustraliÃ«. Er staat een borduurtje van de bloesem van de gumbomen op, die overal in AustraliÃ« te vinden zijn. De volgende is van Lone Andresen uit Denemarken. Zij heeft een kleine winkel waar zij eigengemaakte voorwerpen van vilt en pottery verkoopt. De laatste 2 zijn van moeder en dochter Janssen. Beiden zijn creatief en dochter hoopt goudsmid te worden.

Zo, nu kan ik echt beginnen. Eerst de siggy's allemaal op maat snijden en dan in een goede volgorde leggen. Ik maak rijen van 3, afwisselend donker - licht. Nu de rijen aan elkaar naaien onder de machine. Dat schiet lekker op.

In de hoek van de Idylle wacht de rol al tot zij aan de beurt is. Even alles onder de strijkbout en huppekee aan de rol spelden. Het laatste rijtje van de rol zit niet vastgenaaid, zodat ik er makkelijke een nieuwe lap aan kan naaien. En kijk eens hoe lang de rol nu al lijkt......maar o jee.....wat zie ik nou??!! SNIK, de nieuwe lap zit er verkeerd aan! De vorige keer had ik gezien dat het beter was de siggy's dwars aan de rol te zetten zodat je de rol als een ouderwetse boekrol van links naar rechts (of omgekeerd) kon bekijken. En nu zet ik ze weer in de lengte.....gggrrrrr. Tornmes er bij en weer lospeuteren. Nou ja, geduld groeit met de oefening. Eerst maar even koffie.
Zo, het is toch weer voor elkaar.

Als ik er 3 nieuwe bij krijg, kan ik er weer een lap aanzetten. Dus ik ga voorlopig lekker door met sparen.

Geen steek gedaan!

De laatste 10 dagen heb ik geen steek gedaan! Letterlijk dan, want ik ben wel druk bezig geweest met andere zaken. Gelukkig had ik in mijn ABD (Affe Blokken Doos) een paar blokjes van de Amish Circle Quilt die ik kan laten zien.

We beginnen met iets lekkers: blokje 58 Kerstkoekjes. Bij mij thuis zijn alle kerstkoekjes en andere lekkernijen al lang op, maar bij Martha in Indiana staat Kerst nog voor de deur. Haar kinderen maakten suikerkoekjes in allerlei vormen. De kerstdagen brengen ze bij haar broer door, 2 uur rijden met de Buggy.

Blokje 59, Zon en Schaduw. Rebecca heeft haar Zonneschijn en Schaduw in het Vierkant Quilt helemaal af. Ze is heel erg tevreden over de kleur van de border, de kleur van druiven. Op kerstavond was ze naar een schooluitvoering van de kinderen en op kerstdag had ze een rustig diner met familie. Als kerstcadeau kreeg ze een nieuwe naaidoos.

Lavina had een hele drukke kerst. Van haar man kreeg ze een nieuwe theepot, waarvan ze een patroontje maakte voor blokje 60, Theepot. Die kwam goed van pas met al het bezoek tijdens de kerstdagen. Ze heeft haar dochtertjes geleerd om met de hand te quilten. Rechte lijnen zijn geen probleem, maar cirkels en kromme lijnen zijn nog moeilijk. Haar jongste dochtertje zorgt er voor dat er steeds een nieuwe draad in de naaldjes zit.

En tot slot -HOERA!- blokje nummer 61, een Spijlen-quilt (Bar Quilt). Waarom HOERA? Omdat het precies het middelste blokje van de ACQ is, met andere worden: ik ben op de helft! Edna is in het verhaal met deze quilt bezig. Hij zit al in het frame en terwijl zij aan het quilten is, vertelt ze aan haar dochtertjes hoe zij zelf vroeger als kind met haar zusjes haar moeder hielp bij het frame. Naaldjes van draad voorzien, zoals nu haar dochtertjes dat doen.

Nog even over de Zon en Schaduw. Tijdens onze vakantie in Amerika kocht ik in een Amish winkel deze pannenlap met datzelfde motief. Hij is gemaakt door een locale vrouw van de Mennonieten. Hier zie je iets van die winkel. Er waren daar tal van quilts en ook alleen tops te koop. Prachtig. Maar deze pannenlap is al een heerlijke herinnering.

Hoe ik met quilten begon

Het begon allemaal tijdens een verjaarsbezoek in de kleine gezellige ruimte achter de winkel. De "bazin" van de winkel -een evangelische bookshop waar ik jarenlang als vrijwilligster werkte- was jarig. Zij woonde met haar man in die kleine ruimte en op de enorm grote zolder boven de winkel. Het was een van de boerderijen die nog in de straat met gewone huizen stond. Ik was aan het babbelen met Marijke, die jullie wel vaker op mijn log zijn tegengekomen. Kort daarvoor liet zij mij een quilt zien die zij op een cursus maakte. Oooohhh wat een pracht! Het was haar eerste. Al jarenlang droomde ik er van om dat ook te kunnen. Daar, bij de koffie, vroeg ik het haar:
"Kun je het mij en nog een paar anderen niet leren en dat we dan tegelijk een quilt voor ons nieuwe kerkgebouw maken?"
Dat is morgen precies 15 jaar geleden. En zo is het dus voor mij begonnen! Marijke maakte een ontwerp, zocht blokken op met een bijbelse betekenis en leerde ons viertjes de beginselen van het quilten.

Elke week kwamen ze bij mij thuis. Lachen en kletsen natuurlijk, maar we kregen ook huiswerk mee. De quilt bestaat uit 5 delen. Een van de buitenste, met 3 blokken, kreeg ik als opdracht. In november van dat jaar werd de quilt tijdens een kerkdienst onthuld en hij hangt er nog steeds.

Het zijn niet mijn kleuren, maar ik kijk er nog steeds met heel veel plezier naar en ik heb toen heel veel geleerd. En je snapt wel: ik heb er nooit spijt van gehad!

Vitrinekastje

Het werd te gek. Hier en daar en overal in huis stond, lag of hing wat. En dat moet dan ook nog af en toe afgestoft worden. Allemaal van die leuke en dierbare dingen die ik kreeg of verzamel. Daar moest een eind aan komen! Bij toeval zag ik een aanbieding, dus als een haas naar de winkel. Dat bouwpakket van een vitrinekastje zou ik wel eens even halen. Pffff, dat ging dus niet zomaar. Er moest een flinke jongeman aan te pas komen om het geval in de auto te krijgen en nog eens twee flinke mannen om het naar boven te tillen. Loodzwaar! Dat kwam natuurlijk vooral door het glas. Toen moest Chago aan de studie. We hadden nog één plekje tegen een muurtje om het op te hangen. Dat muurtje is een gipsplaat. Maar Chago is niet voor één gat te vangen en heeft een goeie oplossing gevonden.

En toen samen aan de slag. Ik vasthouden en aangeven. Hé, dat doet me denken aan vroeger, aan de tijd dat ik Chago aan de stoel assisteerde. Dat was ook 'vasthouden en aangeven'! Ik was het nog niet verleerd. En kijk eens naar het resultaat. Alle vingerhoedjes hebben een plekje gevonden. Het lijken er zo veel minder dan eerst.

En ook de leuke handwerkjes die ik van weblogvriendinnen kreeg! Helemaal onderop staat wat glaswerk uit Wit Rusland. Daar heb ik nog veel meer van. Allemaal van lieve vrienden gekregen. Op het bovenste plankje een verzameling parfumflesjes. Nee hoor, die verzamel ik niet, die bewaar ik. Ik kreeg ze van speciale mensen met speciale gelegenheden. Ze stonden eerst allemaal op mijn toilettafel, dat werd een beetje te veel en te lastig.

Helemaal bovenop staat vrouwtje Ljoesa, een zelfgemaakt beeldje door de zus van mijn Wit Russische vriendin en spontaan uit haar kast in Moskou gehaald en aan ons meegegeven. Daarnaast een Russische paddestoel, gekregen van HAAR en over dat alles houdt mijn slaapengeltje, dat ik van HAAR kreeg, de wacht. Vind je het geen pracht?! Ik ben er in ieder geval ontzettend blij mee.

Een heel fijn en gezellig weekend!

Eén kaarsje

Haha, ik kom de laatste dagen, en ook vandaag, verschillende moeders en oma's tegen die pronken met de verjaardag van kind of kleinkind. Ik doe daar vandaag van harte aan mee!! Deze foto's zijn vandaag precies 40 jaar geleden genomen. Op de eerste verjaardag van onze dochter Lucia. Ze zit bij mijn vader op schoot en probeert een stukje van haar verjaardagstaart te veroveren. Natuurlijk staat er één kaarsje op. En een parapluutje.

Op de andere foto zit opa lekker met haar te spelen. Hij heeft zo van haar genoten.
Dan nog een foto die mij erg dierbaar is.

Hier zit ze met aandacht ook naar kaarsjes te kijken, maar die waren voor mij! Ik kreeg toen van Chago die mooie kandelaar. Wij hadden in die tijd 3½ jaar een weekendhuwelijk. Ik woonde bij mijn vader, Chago was weer op kamers gegaan in Nijmegen. Hij studeerde toen nog. Dat kwam omdat mijn moeder plotseling overleed. Voor mijn vader was het natuurlijk geweldig dat er een nieuw leventje in huis kwam. Hij heeft met vreselijk veel plezier het babykamertje klaargemaakt. Opa en Lucia hebben altijd een bijzondere band met elkaar gehad, dat snap je wel. En nu is die kleine meid dus 41. Niet te geloven. We gaan het gezellig vanavond met haar en de kinderen vieren met een lekker etentje.

Amish Circle Quilt

Terwijl Missie Jones even uitrust van al haar inspanningen, is Mevrouw Jones druk bezig met haar Circle Quilt. Alles in haar tuinkamertje is overhoop gehaald, een stapeltje van 81 sashings gesneden en een doosje gevuld met vierkantjes.

Nu even uitzoeken welke vierkantjes waar als cornerstones gebruikt gaan worden en hup, onder het machientje. Ah! Zo schieten we weer lekker op.

Als ik dit klaar heb, zitten er 5 rijen van 11 blokken aan elkaar. Het begint er een beetje op te lijken. Er zijn ook weer 2 blokken klaar:

Blokje 56: de Olielamp. Rachel schrijft haar rondschrijfbriefje aan haar vriendinnen bij het licht van een olielamp, want de dagen zijn kort, het wordt al vroeg donker.
Blokje 57: Flitslicht. Lydiann stopt een patroontje van de quilt die ze momenteel in haar frame heeft zitten bij haar rondschrijfbrief. Ze heeft de quilt gemaakt van scraps van oude blouses en jurken die niet meer versteld konden worden. Ze kreeg ze van haar schoonmoeder.
Nog vier blokjes te gaan en dan ben ik op de helft!

Terwijl mevrouw Jones bezig is met haar ACQ, is meneer Jones in beslag genomen door het bestuderen van de handleiding voor het in elkaar zetten van een vitri-nekastje. Zo is er genoeg bedrijvigheid in huize Jones!

Buurvrouw Gerda en haar klosjes

Buurvrouw Gerda is een jaartje geleden verhuisd naar een mooi appartement hier vlak in de buurt. Af en toe breng ik haar een bezoekje. Als je haar woonkamer binnenstapt, is het eerste dat opvalt haar klosjes. Nee, geen klosjes naaigaren, maar kantklosjes.

Moet je dit even zien! Ik zou daar helemaalkukeleku van worden, maar zij kan er mee uit de voeten als geen ander. Nou ja, uit de handen dan maar. Dit zijn 142 klosjes, opgewonden met speciaal garen en kijk nou eens wat voor moois ze maakt. Ze is een heel ervaren kantklosster, maar volgt ondanks haar hoge leeftijd (begin 80) nog steeds een cursus.

Aan de muur hangen ook hele mooie ingelijste werkstukjes. Het handwerken heeft ze van haar moeder geëfd, die er ook tot op hoge leeftijd plezier in had. In een kast, zorgzaam opgeborgen, heeft buurvrouw Gerda nog een prachtig werkstuk van haar moeder. Een theekleed van 90 jaar oud. Een teer kleed van tule, doorgestopt met mooie motieven.

Bij Marcella heb ik wel eens iets gelezen over tule door-stoppen, maar ik had het nog nooit echt gezien. Ik vond het zo prachtig dat ik er dit logje over wilde schrijven. Het kleedje werd over het theeservies, dat op een theetafeltje stond, heengelegd. Dus het lag over iets heen en er lag niets op. Hier komen een paar foto's.

(klik op de foto om het nog beter te zien) Wat is het toch geweldig als je zulk handwerk van je moeder nog in bezit hebt.

Dank je wel Gerda dat ik er van heb mogen genieten en er foto's van mocht maken! Ik wens je nog heel veel jaren van gezondheid en ontzettend veel plezier met jouw prachtige handwerk.

Blij met bijna niks .......en siggy's

Een bubbelbad en een 'lek' plastic mandje was vol-doende voor ons Engeltje om uren zoet te zijn en het uit te schateren van de pret. Heerlijk toch als je zo weinig nodig hebt voor zoveel plezier! Intussen had ik plezier met de post, een viertal gezellige siggy's.

Ze kwamen dit keer van alle kanten, zo leuk.

Rossana uit Italië stuurde een lekker taartje want zij kookt en bakt graag voor haar familie en vrienden. Edda uit IJsland is gek op kippen. Ze quilt al sinds 1980.

Bernabela stuurde een beauty van een siggy uit Granada, Spanje, met een brief in het Spaans er bij. Heb ik geluk dat het voor Chago geen probleem is Spaans te lezen of praten. Als kind naaide ze al kleertjes voor haar poppen. Geen wonder, want haar moeder was modeontwerpster. Een van haar dochtertjes heeft de tekening van de siggy gekleurd. Ik heb geweldige herinneringen aan Granada, daarom vind ik het zo leuk een siggy daarvandaan te hebben. Ongeveer 14 jaar geleden hebben Chago en ik in de buurt van Granada gekampeerd. Natuurlijk hebben we op een dag het Alhambra bewonderd. Aan het eind van die dag vonden we een betoverend plekje, van de weg af, ver boven de stad met een geweldig uitzicht over de stad en omgeving. We hebben daar uren gezeten, genoten van een prachtge zonsondergang, de lichtjes die beneden aangingen, het opkomen van de maan en een schitterende sterrenhemel. Het kon gewoon niet mooier!
Als laatste een siggy van Kaaren uit Nova Scotia in Canada. Zij geniet samen met haar man van haar pensioen.
Zo, dat waren ze weer. Het stapeltje siggy's die ik aan de rol kan zetten, is weer gegroeid.

Missie Jones en haar Droomtuin

Iedereen in het stadje kent haar: Missie Jones. Het vriendelijke, altijd vrolijke vrouwtje met haar lange rokken en praktische veterschoenen. Ze woont met haar poes en hond in een van die verrukkelijke, romantische huisjes aan het Zomerlaantje. Je weet wel, zo'n huisje met veranda en schommelstoel midden in een tuin vol bloemen. Missie Jones houdt van tuinieren en hoewel ze de laatste weken weinig kon doen, heeft ze toch niet stil gezeten. Want het nieuwe jaar en een nieuw seizoen is aangebroken. Ze heeft al bedacht welke bloemen en welke kleurtjes ze dit jaar in haar tuintje wil hebben. Het windvaantje is opgepoetst en ze kon het niet laten om de eerste gewortelde stekjes op te potten. Terwijl Missie door haar tuintje loopt, rangschikt ze in gedachten de bloembedjes.

"Ach, kijk nou eens", denkt ze, "mijn schuurtje met potten en gereedschap. Dat moet ik toch nodig schoonmaken". Ze komt warempel al een slakje tegen en zelfs een vlindertje. Missie Jones is zó opgewonden van al dat leuke werk, dat ze een beetje uitchiet met haar lippenstift. Maar ach, wat geeft dat, misschien poetst ze het nog wel eens weg. In ieder geval is er al een stukje van haar tuintje klaar.

En nu gaat Missie Jones even uitrusten. Daarna moet ze natuurlijk ook nog andere dingen doen. Maar over een tijdje begint ze aan de rozenperken. Ze verheugt zich er nu al op.
Missie Jones is een gelukkig mens!

Het patroon "A Gardener's Journal" is van Anni Downs, het verhaal van mij. Missie Jones zou een ver familielid van mij kunnen zijn.....alleen.....ik kan slechts dromen van zo'n huisje en tuin!

Pagina's